സൈക്കോ പോലീസും കാന്താരി പെണ്ണും

രചന …SMG

നഗരത്തിലെ പ്രധാന മാർക്കറ്റ്, ഉച്ചവെയിൽ ചുട്ടുപൊള്ളുന്നു. ആളുകൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലും, ഒരു നിഴൽ പോലെ, എല്ലാവർക്കും പേടിസ്വപ്നമായ പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടർ വിജയ് ഒരു ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. കാക്കി യൂണിഫോം വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നിരുന്നു, അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം തീക്ഷ്ണതയുണ്ടായിരുന്നു. “സൈക്കോ വിജയ്” എന്നായിരുന്നു നാട്ടിൽ അയാളെ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. കേസന്വേഷണങ്ങളിൽ അയാളുടെ രീതികൾ അങ്ങേയറ്റം ക്രൂരമായിരുന്നു; കുറ്റവാളികളോട് ഒരു ദയയും അയാൾ കാണിച്ചിരുന്നില്ല. “സൈക്കോ വിജയന്റെ കയ്യിൽപ്പെട്ടാൽ പിന്നെ ആരും രക്ഷപ്പെടില്ല,” എന്നൊരു ചൊല്ലുതന്നെ നഗരത്തിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. അയാളെ കണ്ടാൽ ആളുകൾ വഴിമാറി നടക്കും, ചിലർ മുഖം കുനിക്കും. ഒരുതരം ഭയം അന്തരീക്ഷത്തിൽ തളംകെട്ടി നിന്നു.
അതേസമയം, മാർക്കറ്റിലെ പച്ചക്കറിക്കടയിൽ, ലച്ചു എന്നൊരു പെൺകുട്ടി തട്ടിക്കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഉറച്ച ശബ്ദം കേട്ട് ചുറ്റുമുള്ളവർ ഞെട്ടി. അത്രയ്ക്ക് വ്യക്തവും ഉറച്ചതുമായിരുന്നു അവളുടെ സംസാരം. വായാടിയായ, ആരെയും കൂസാത്ത പ്രകൃതം! ഒരാൾ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ അവൾ തിരിച്ച് പത്ത് പറയും. കണ്ടാൽ നിഷ്കളങ്കയാണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, അവളുടെ വായാടിത്തവും തരികിടത്തരവും നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. “കാന്താരി ലച്ചു” എന്നൊരു പേരും അങ്ങനെ അവൾക്ക് കിട്ടി.
പെട്ടെന്ന് മാർക്കറ്റിൽ ഒരു ബഹളം! ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് ഓടുന്നു. “എന്റെ പഴ്സ് പോയി!” ലച്ചുവിന്റെ ഉറച്ച ശബ്ദം ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ മുഴങ്ങി. അവൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ബഹളം കേട്ട് വിജയ് അങ്ങോട്ട് നടന്നു. അയാളുടെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞതും ആളുകൾ പതിയെ പിന്നോട്ട് വലിഞ്ഞു, ഒരുതരം മരവിപ്പ് ആൾക്കൂട്ടത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തി. അങ്ങോട്ട് വന്ന വിജയ് കണ്ടത്, തറയിൽ ചവിട്ടി നിന്ന് ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുന്ന ലച്ചുവിനെയാണ്.
“എന്താടി ഇവിടെ പ്രശ്നം?” വിജയ് ശബ്ദം കടുപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു. അയാളുടെ നോട്ടം ലച്ചുവിന്റെ മേൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം അവൾക്ക് നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
ലച്ചു അയാളെ അടിമുടി നോക്കി. “നിങ്ങളൊക്കെ എന്തിനാടോ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്? കള്ളനെ പിടിക്കാൻ വയ്യ, എന്റെ പഴ്സും പോയി! പോലീസുകാരാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഓരോ വേഷം കെട്ടൽ!” ലച്ചുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ചുറ്റുമുള്ളവർ ഞെട്ടി പരസ്പരം നോക്കി. സൈക്കോ വിജയനോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ ഇവൾക്കെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നു!
വിജയ്ക്ക് ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു. “മര്യാദയ്ക്ക് സംസാരിച്ചാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം. സത്യം പറയൂ, എങ്ങനെയാണിത് സംഭവിച്ചത്?”
ലച്ചുവിന് അയാളെ ഒരു പേടിയുമില്ലെന്ന് തോന്നി. “എന്റെ പഴ്സ് പോയെന്ന് ഞാൻ എത്ര തവണ പറയണം? ഒരുത്തൻ ഓടിപ്പോയി! നിങ്ങളിപ്പോ പിടിക്കുവോ ഇല്ലയോ? അതോ ചുമ്മാ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിൽക്കുകയാണോ?” അവൾ കൈകെട്ടി അയാളെ തുറിച്ചുനോക്കി.
വിജയ് ഒരു നിമിഷം ലച്ചുവിനെ തുറിച്ചുനോക്കി. അവളുടെ ധൈര്യം അയാളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. സാധാരണ ആരും അയാളോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാറില്ല; അയാളുടെ മുന്നിൽ എല്ലാവരും വിറയ്ക്കാറുണ്ട്. “കള്ളൻ എവിടെപ്പോയി? നീ കണ്ടോ?” വിജയ് ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി കടുപ്പിച്ചു.
“ഞാനവനെ കണ്ടു, പക്ഷേ അവൻ റോക്കറ്റ് വിട്ട പോലെ പാഞ്ഞുപോയി! നിങ്ങളിവിടെ മൈക്ക് കെട്ടി പ്രസംഗിക്കാൻ നിൽക്കാതെ പോയി പിടിക്കാൻ നോക്ക്,” ലച്ചു പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. ചുറ്റുമുള്ളവർ ശ്വാസമടക്കി നിന്നു.
വിജയ് ദേഷ്യം നിയന്ത്രിച്ച് കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു: “മിണ്ടാതെ എന്റെ കൂടെ വാ. കള്ളനെ ഞാൻ പിടിച്ചിരിക്കും. പക്ഷേ, നിനക്കൊരു മുന്നറിയിപ്പ്, എന്റെ മുന്നിൽ കൂടുതൽ വർത്തമാനം പറഞ്ഞാൽ നിന്റെ നാവടക്കാൻ എനിക്കറിയാം.”
ലച്ചു ഒരു നിമിഷം പേടിച്ചുപോയി. അവളുടെ വാക്കുകൾക്ക് ആദ്യമായി ഒരു മറുപടി കിട്ടിയത് അപ്പോഴാണ്. പക്ഷേ, പഴ്സ് തിരിച്ച് കിട്ടാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ അവൾ സമ്മതിച്ചു. “അതൊക്കെ ശരി, പക്ഷേ എന്റെ പഴ്സ് കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ വെറുതെ വിടില്ല കേട്ടോ!” അവൾ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
“ഓഹ്, പിന്നെ… വായടച്ച് എന്റെ കൂടെ വാ!” വിജയ് ദേഷ്യത്തോടെ അലറി.
വിജയ് ലച്ചുവിനെയും കൂട്ടി മാർക്കറ്റിലൂടെ നടന്നു. വഴിയരികിൽ കണ്ട ഒരു കടക്കാരനെ അയാൾ പിടിച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. “കള്ളനെ കണ്ടോടാ? എങ്ങോട്ട് പോയി? സത്യം പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം!” വിജയ് അയാളുടെ കോളറിൽ പിടിച്ച് വിറപ്പിച്ചു. കടക്കാരൻ പേടിച്ച് വിറച്ച്, കള്ളൻ ഓടിപ്പോയ വഴിയും അവൻ ഒഴിഞ്ഞ ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് കയറി ഒളിക്കുന്നത് കണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു. ആളുകൾ അയാളുടെ ക്രൂരത കണ്ട് പേടിച്ച് വിറച്ച് നിന്നു. ലച്ചുവിന് അയാളോടുള്ള ഭയം കൂടിവന്നു. “ദൈവമേ, ഇങ്ങേരൊരു യഥാർത്ഥ സൈക്കോ ആണല്ലോ,” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
അവസാനം, കടക്കാരൻ പറഞ്ഞ വിവരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിജയ് ആ ഒഴിഞ്ഞ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് കയറി. അവിടെ ഒളിച്ചിരുന്ന കള്ളനെ അയാൾ കണ്ടെത്തുകയും ഒരു ദയയുമില്ലാതെ കൈകാര്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. കള്ളൻ വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞ് നിലവിളിച്ചു. “ഇനി മോഷ്ടിച്ചാൽ നിന്റെ കൈ ഞാൻ വെട്ടും! പഴ്സ് ഇങ്ങെടുക്കെടാ!” വിജയ് അലറി. കള്ളൻ ഭയന്ന് പഴ്സ് തിരികെ നൽകി. ലച്ചു അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. വിജയുടെ ക്രൂരത അവൾക്ക് നേരിട്ട് ബോധ്യപ്പെട്ടു.
“എന്റെ പഴ്സ് കിട്ടിയല്ലോ. ഞാൻ പൊക്കോട്ടെ?” ലച്ചു ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവൾക്ക് അവിടെ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല.
വിജയ് അവളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം പുച്ഛഭാവം. “ഇനി എന്നെ വെറുപ്പിക്കാൻ വന്നാൽ, നിന്റെ തരികിടത്തരം നിന്റെ വീട്ടിൽ മതി. ഇവിടെ എന്നോട് കളിച്ചാൽ നിനക്ക് കൊള്ളും !!!

ലച്ചു ഒന്നും മിണ്ടാതെ വേഗം അവിടുന്ന് നടന്നു. വിജയന്റെ ക്രൂരമായ രീതികളിലൂടെ കള്ളനെ പിടികൂടിയതിൽ ലച്ചുവിന് സന്തോഷം തോന്നിയെങ്കിലും, അയാളുടെ പെരുമാറ്റം അവളെ വല്ലാതെ പേടിപ്പെടുത്തി. “ഇങ്ങേർക്ക് ഒരു മനുഷ്യത്വവുമില്ലേ?” അവൾ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.

ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. നഗരത്തിൽ എന്താവശ്യം വന്നാലും, പ്രത്യേകിച്ചും ആരും ഇടപെടാൻ മടിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ, ലച്ചുവിന് വിജയനെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മ വരാൻ തുടങ്ങി. ക്രൂരനാണെങ്കിലും കാര്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ അയാൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി. അതേസമയം, വിജയന്റെ മനസ്സിലും ലച്ചുവിന്റെ ധൈര്യവും വായാടിത്തവും ഒരു കൗതുകമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. തന്നെ ഒട്ടും ഭയക്കാത്ത ഒരേയൊരാൾ അവളായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, ലച്ചു തന്റെ കൂട്ടുകാരികളുമായി ചേർന്ന് ഒരു സമരത്തിൽ പങ്കെടുക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ കോളേജിനടുത്ത് ഒരു റോഡ് നിർമ്മാണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടായിരുന്നു സമരം. റോഡ് നിർമ്മാണം പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചതും ജനങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കിയതുമാണ് പ്രശ്നം. പതിവ് പോലെ ലച്ചു മുന്നിൽ നിന്ന് മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കുകയും അധികാരികളെ വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് രൂക്ഷമായി, ആളുകൾക്ക് വഴി നടക്കാൻ കഴിയാതെയായി. ഈ ബഹളത്തിനിടയിലേക്ക് വിജയ് കടന്നുവന്നു.
“എന്താടി ഇവിടെ ഈ കോലാഹലം?” വിജയ് പതിവ് ഭാവത്തിൽ ശബ്ദം കടുപ്പിച്ചു.
“ഓഹ്, വിജയ് സാറോ ? നിങ്ങളിങ്ങോട്ട് വന്നത് നന്നായി. ജനങ്ങളുടെ ബുദ്ധിമുട്ട് കാണാൻ കണ്ണുണ്ടോ നിങ്ങൾക്ക്? ഈ റോഡ് ഇങ്ങനെ കിടക്കുന്നത് കാരണം എത്രപേർ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ?” ലച്ചു ഉടൻ തന്നെ പ്രതികരിച്ചു.
വിജയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. “അധികാരികളോട് സംസാരിക്കാനുള്ള മര്യാദ പഠിപ്പിക്കണോ നിനക്ക്? ഈ ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് എത്ര പേർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ? ഇതൊരു തരികിട പരിപാടിയാണെന്ന് എനിക്ക് നല്ല ഉറപ്പുണ്ട്.”
“തരികിടയോ? ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നത് തരികിടയാണോ? ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ നോക്ക്, അല്ലാതെ എന്നെ പേടിപ്പിക്കാൻ നോക്കണ്ട,” ലച്ചു വെല്ലുവിളിച്ചു.
“നിന്റെ തരികിടത്തരം എനിക്കറിയാം. ഇന്നലെ നീ നിന്റെ ബൈക്കിന്റെ നമ്പർ പ്ലേറ്റ് മറച്ച് ഓടിച്ചതിന് എനിക്കൊരു പരാതി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പിഴ അടച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്റെ ബൈക്ക് കസ്റ്റഡിയിലെടുക്കും,” വിജയ് ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. ലച്ചു ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് അവളുടെ പുതിയ തരികിടത്തരമായിരുന്നു. പിടിക്കപ്പെടില്ലെന്ന് കരുതിയതാണ്!
“അ… അത്… ഞാൻ വെറുതെ ഒരു രസത്തിന് ചെയ്തതാണ് സാർ,” ലച്ചു പരുങ്ങി. ആദ്യമായി അവൾ ഒന്നു പതറുന്നത് വിജയ് കണ്ടു.
“ഓഹോ, രസത്തിന്! ഈ രസം കുറച്ച് കൂടുതലായാൽ അകത്ത് കിടക്കേണ്ടി വരും. സമരം നിർത്തി വീട്ടിൽ പോ. അല്ലെങ്കിൽ ഈ വിഷയത്തിൽ ഞാൻ ഇടപെടും, അതും എന്റെ രീതിയിൽ,” വിജയ് താക്കീത് നൽകി.
ലച്ചുവിന് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു. പിഴ അടയ്ക്കാൻ പോലീസുകാരുടെ മുന്നിൽ കെഞ്ചി നിൽക്കുന്നത് അവൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു. “ഞാൻ… ഞാൻ പിഴ അടയ്ക്കാം. പക്ഷേ, ഈ റോഡിന്റെ കാര്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം.”
“അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. നീ എന്റെ മുന്നിൽ കൂടുതൽ കുസൃതി കാണിക്കാൻ നിക്കരുത്. അല്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കൊള്ളും ,” വിജയ് പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ഒരു നിമിഷം നിർത്തി, തന്റെ ഫോൺ ലച്ചുവിന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി. “ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്, നിന്റെ നമ്പർ ഈ ഫോണിലേക്ക് ടൈപ്പ് ചെയ്യ്. പിഴ അടയ്ക്കാൻ വരുമ്പോൾ എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി.”
ലച്ചുവിന് അത്ഭുതമായി. വിജയ് തന്റെ നമ്പർ ചോദിക്കുകയാണോ? അവൾ ഒരു ചിരിയോടെ നമ്പർ ടൈപ്പ് ചെയ്തു നൽകി. “എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും വിളിച്ചോളൂ, സൈക്കോ സാർ,” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

വിജയ് ചിരിച്ചു. “അതൊക്കെ പിന്നെ കാണാം, കാന്താരി.”

പിന്നീട് പലതവണ വിജയും ലച്ചുവും പല സാഹചര്യങ്ങളിലും കണ്ടുമുട്ടി. നമ്പറുകൾ കൈമാറിയതോടെ അവരുടെ ആശയവിനിമയം കൂടി. നഗരത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ, ചിലപ്പോൾ ലച്ചുവിന്റെ തരികിടത്തരങ്ങൾ വിജയൻ കയ്യോടെ പിടിക്കുമ്പോൾ, ചിലപ്പോൾ ലച്ചു തന്നെ ചില കാര്യങ്ങളിൽ വിജയന്റെ സഹായം തേടുമ്പോൾ… ഓരോ കൂടിക്കാഴ്ചയിലും അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുത്തറിയാൻ തുടങ്ങി. വിജയന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മനുഷ്യത്വം ഉണ്ടെന്ന് ലച്ചുവിന് മനസ്സിലായി. അയാളുടെ ക്രൂരത പലപ്പോഴും നിയമം നടപ്പിലാക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്നും, തെറ്റ് ചെയ്തവരോട് മാത്രമേ അയാൾ കടുപ്പത്തിൽ പെരുമാറാറുള്ളൂ എന്നും അവൾ കണ്ടറിഞ്ഞു. അതുപോലെ, ലച്ചുവിന്റെ വായാടിത്തവും തരികിടത്തരവും അവളുടെ ഒരു നിഷ്കളങ്കതയാണെന്ന് വിജയനും മനസ്സിലായി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നല്ല മനസ്സുണ്ടെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ വഴക്കുകളിൽ നിന്ന് തമാശകളിലേക്കും പിന്നീട് ആഴത്തിലുള്ള ചർച്ചകളിലേക്കും വഴിമാറി. പലപ്പോഴും ഫോൺ വിളികളും മെസ്സേജുകളും പരസ്പരം അയച്ചു. ആദ്യമൊക്കെ “സൈക്കോ” എന്നും “കാന്താരി” എന്നും വിളിച്ചിരുന്ന അവർ പതിയെ പേരുകൾ വിളിച്ച് തുടങ്ങി. തനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവളായി ലച്ചു മാറിയെന്ന് വിജയ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ലച്ചുവിന്റെ ലോകത്ത്, തന്നെ ഒട്ടും പേടിയില്ലാത്ത, സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങൾ തുറന്നുപറയുന്ന, എന്നാൽ സ്നേഹമുള്ള ഒരു പങ്കാളിയായി വിജയ്  മാറി.
ഒരു ദിവസം ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, വിജയ് ലച്ചുവിനോട് തന്റെ പ്രണയം തുറന്നുപറഞ്ഞു. “നിന്റെ ഈ വായാടിത്തവും ധൈര്യവും എനിക്കിഷ്ടമാണ്. നിന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”
ലച്ചു ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടി, പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്കുമിഷ്ടമാണ് നിങ്ങളെ. നിങ്ങളുടെ ഈ ക്രൂരതയുടെ പിന്നിൽ ഒരു നല്ല മനസ്സുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. നഗരത്തിലെ സൈക്കോ പോലീസും കാന്താരിപ്പെണ്ണും പ്രണയത്തിലായി എന്നത് ആർക്കും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വാർത്തയായിരുന്നു. പലരും അതിനെക്കുറിച്ച്  സംസാരിച്ചു.
ഒടുവിൽ, എല്ലാ എതിർപ്പുകളെയും സംശയങ്ങളെയും മറികടന്ന് വിജയും ലച്ചുവും വിവാഹിതരായി. അവരുടെ വിവാഹം നഗരത്തിൽ വലിയ വാർത്തയായി. ക്രൂരനായ പോലീസ് ഓഫീസർക്ക് ഒരു കാന്താരിപ്പെണ്ണിനെ മാത്രമേ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് ചിലർ തമാശയായി പറഞ്ഞു. എന്നാൽ, അവരുടെ ദാമ്പത്യം മറ്റുള്ളവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
വിവാഹശേഷവും അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ തമാശകളും വഴക്കുകളും തുടർന്നു. ലച്ചുവിന്റെ തരികിടത്തരങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ വിജയന് തലവേദനയായി. എന്നാൽ, വിജയ് തന്റെ സൈക്കോ സ്വഭാവം വീട്ടിൽ അധികം കാണിക്കാതെ ലച്ചുവിനോട് സ്നേഹത്തോടെയും ക്ഷമയോടെയും പെരുമാറി. ലച്ചുവും വിജയന്റെ ജോലിയെയും അതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെയും മനസ്സിലാക്കി.
അങ്ങനെ, നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വിചിത്രവും രസകരവുമായ ജോഡിയായി അവർ ജീവിച്ചു. ക്രൂരനായ സൈക്കോ പോലീസും വായാടിയായ കാന്താരിപ്പെണ്ണും പരസ്പരം താങ്ങും തണലുമായി, സ്നേഹത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും, എല്ലാ വെല്ലുവിളികളെയും നേരിട്ട് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.