ആനയും കുരുവികളും

രചന ..SMG

ഒരു വലിയ കാട്ടിൽ ഗജേന്ദ്രൻ എന്നൊരു കൂറ്റൻ ആനയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ശക്തനും എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ അല്പം ധിക്കാരിയും ആയിരുന്നു. കാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ മൃഗമായതുകൊണ്ട് അവൻ പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ തൻ്റെ ശക്തികൊണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. അതേ കാട്ടിലെ ഒരു മരത്തിൽ ചിത്രയും വർണ്ണയും എന്ന പേരുള്ള രണ്ട് കുഞ്ഞൻ കുരുവികളും അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് തങ്ങളുടെ കൂട് മരത്തിൽ ഭദ്രമാക്കിയിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ഗജേന്ദ്രൻ കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, അവന് വല്ലാതെ ദാഹിച്ചു. ഒരു കുളത്തിനടുത്ത് പോകുന്ന വഴിയിൽ അവന്റെ വഴിയിൽ ചിത്രയുടെയും വർണ്ണയുടെയും കൂട് വെച്ചിരുന്ന മരം വന്നു. ദാഹം സഹിക്കാതെ അവൻ ആ മരത്തിൻ്റെ ചുവട്ടിൽ നിന്ന് വെള്ളം കുടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. കൂട് ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൻ ആ മട്ടിലേക്ക് ചാരിനിന്നു.

ആന രാജാവേ, ദയവായി അല്പം മാറിനിൽക്കാമോ ഞങ്ങളുടെ കൂട് താഴെ വീഴും, ചിത്ര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഗജേന്ദ്രൻ കുരുവികളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. നീയെന്താ ഈ പറയുന്നത്, കൊച്ചു കുരുവി ഈ കൂറ്റൻ മരം എങ്ങനെ താഴെ വീഴും ഞാൻ ഈ മരത്തിൽ ചാരി നിന്ന് വെള്ളം കുടിക്കുകയേയുള്ളൂ, അവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഗജേന്ദ്രൻ മരത്തിൽ ശക്തിയായി ചാരിനിന്നു. അവൻ്റെ ഭാരം കാരണം മരം ഇളകാൻ തുടങ്ങി. കുരുവികളും കുഞ്ഞുങ്ങളും പേടിച്ച് നിലവിളിച്ചു. അയ്യോ! ഞങ്ങളുടെ കൂട് താഴെ വീഴുന്നു! കുഞ്ഞുങ്ങൾ താഴെ വീഴുമല്ലോ!

എന്നാൽ ഗജേന്ദ്രൻ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അവൻ തൻ്റെ ദാഹം തീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ കാറ്റ് വീശി. മരം കൂടുതൽ ആടിയുലഞ്ഞു. ഒടുവിൽ, ചിത്രയുടെയും വർണ്ണയുടെയും കൂട് താഴെ വീണു, കുഞ്ഞുങ്ങൾ ചിതറിപ്പോയി.

എൻ്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ! ചിത്രയും വർണ്ണയും സങ്കടത്തോടെ നിലവിളിച്ചു. അവർ ഓടിച്ചെന്ന് തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ എടുത്തു. ഭാഗ്യവശാൽ ആർക്കും കാര്യമായ പരിക്കേറ്റില്ല.
നിങ്ങൾക്കെന്താ വട്ടായോ ഗജേന്ദ്രൻ അവരോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് എന്തുപറ്റിയെന്ന് നോക്കുന്നതിന് പകരം എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടുകയാണോ
ഇതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ ധിക്കാരം കാരണമാണ്, വർണ്ണ പറഞ്ഞു. നിങ്ങൾക്ക് ശക്തിയുണ്ടായിരിക്കാം, പക്ഷേ ക്ഷമയില്ല. ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ അഭ്യർത്ഥന കേൾക്കാൻ നിങ്ങൾ തയ്യാറായില്ല.
ഗജേന്ദ്രൻ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. അവൻ തൻ്റെ വഴിക്ക് പോയി.

കുരുവികൾക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല. തങ്ങൾക്ക് സിംഹത്തെപ്പോലെയും കടുവയെപ്പോലെയും ശക്തിയില്ലെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവർക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടായിരുന്നു. ചിത്രയും വർണ്ണയും മറ്റു കുരുവികളെയും ചെറിയ പക്ഷികളെയും വിളിച്ചുകൂട്ടി ഒരു സഭ ചേർന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ ദുരനുഭവം വിവരിച്ചു.

നമ്മൾ ഒറ്റക്കെട്ടായി നിന്നാൽ വലിയ ശക്തിയെയും നേരിടാം, ചിത്ര പറഞ്ഞു.
അതെ, നമുക്ക് ഗജേന്ദ്രന് ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കണം, വർണ്ണ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
എല്ലാ പക്ഷികളും സമ്മതിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, ഗജേന്ദ്രൻ പതിവുപോലെ കാട്ടിലൂടെ നടന്നു. അവൻ്റെ തലയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ അനേകം കുരുവികളും പക്ഷികളും പറന്നു നടന്നു. ഗജേന്ദ്രൻ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അവൻ നടന്നു നടന്ന് ഒരു മരച്ചുവട്ടിലെത്തി.

പെട്ടെന്ന്, ആകാശത്ത് നിന്ന് പക്ഷികൾ കൂട്ടമായി പറന്നിറങ്ങി ഗജേന്ദ്രൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് കൊത്തി. ഗജേന്ദ്രൻ കണ്ണടച്ച് നിലവിളിച്ചു. കാഴ്ച മങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ്റെ നടത്തം പ്രയാസമായി. അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് തലയാട്ടി. അപ്പോഴേക്കും കൊത്തിയ പക്ഷികൾ വേഗം പറന്നുയർന്നു.

ആരാ ഇത് ആരാ എൻ്റെ കണ്ണിൽ കൊത്തിയത് ഗജേന്ദ്രൻ ദേഷ്യത്തോടെ അലറി.
ഒരു കുരുവിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു, ഇത് ഞങ്ങളാണ്, ഗജേന്ദ്രാ! നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ കൂട് നശിപ്പിച്ച കൊച്ചു കുരുവികളാണ്.
ഗജേന്ദ്രന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവൻ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി നോക്കി, പക്ഷേ അവന് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ദിവസങ്ങളോളം പക്ഷികൾ ഇത് തുടർന്നു. ഗജേന്ദ്രൻ എവിടെ പോയാലും പക്ഷികൾ അവനെ ശല്യപ്പെടുത്തി. അവൻ്റെ കണ്ണിൽ കൊത്തി, ചെവിയിൽ കലപില കൂട്ടി. ഗജേന്ദ്രന് ആഹാരം കഴിക്കാനോ വെള്ളം കുടിക്കാനോ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ക്ഷീണിച്ചു. കാട്ടിലെ എല്ലാ മൃഗങ്ങളും ഇത് കണ്ടു ചിരിച്ചു. ഗജേന്ദ്രന് ദേഷ്യം വന്നു, പക്ഷേ അവനൊന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഒടുവിൽ, ഗജേന്ദ്രൻ തളർന്നു. അവൻ ഒരിടത്തിരുന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി.
ഞാൻ തോറ്റുപോയി, അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ഈ കൊച്ചു ജീവികൾക്ക് മുന്നിൽ എനിക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
അപ്പോൾ ചിത്രയും വർണ്ണയും അവൻ്റെ അടുത്തേക്ക് പറന്നിറങ്ങി.
ഗജേന്ദ്രാ, നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴെങ്കിലും മനസ്സിലായോ ചിത്ര ചോദിച്ചു. ഒറ്റയ്ക്ക് നിങ്ങൾ എത്ര വലിയവനാണെങ്കിലും, ഐക്യത്തോടെയുള്ള ചെറിയ ശക്തിക്ക് നിങ്ങളെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയും.
ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളോട് പകരംവീട്ടാൻ താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു, വർണ്ണ പറഞ്ഞു. നിങ്ങളുടെ ധിക്കാരത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു ഇത്.

ഗജേന്ദ്രൻ തലകുനിച്ചു. എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി. എൻ്റെ ശക്തി മാത്രം വലുതാണെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു. നിങ്ങളുടെ ക്ഷമയും ഐക്യവുമാണ് എന്നെ പാഠം പഠിപ്പിച്ചത്.
കുരുവികൾക്ക് സന്തോഷമായി. അവർ ഗജേന്ദ്രൻ്റെ കണ്ണുകളിലെ പൊടി നീക്കാൻ സഹായിച്ചു.

അന്നു മുതൽ, ഗജേന്ദ്രൻ ഒരു പുതിയ ആനയായി മാറി. അവൻ ഒരിക്കലും മറ്റുള്ളവരെ തൻ്റെ ശക്തികൊണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയില്ല. കാട്ടിലെ ചെറിയ ജീവികളെ അവൻ ബഹുമാനിച്ചു. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിന്നാൽ എന്തും നേടാമെന്ന് ആ കാട്ടിലെ എല്ലാ മൃഗങ്ങളും ഈ പാഠത്തിൽ നിന്ന് പഠിച്ചു.